azoren

MANUEL EN MARINEKE OP DE AZOREN

Desculpe não existe versão português,
but if you want to ask us something about our trip to São Miguel, São Jorge, Faial or Terceira,
mail to info@marineke.nl

Dag 0, maandag 3 september 2007.
We zijn ruim op tijd op Schiphol.
Manuel moet, als bijna altijd, weer helemaal gefouilleerd worden. Zelfs zijn schoenen uit. Hoe krijgt hij dat toch steeds voor elkaar? Marineke wil haar nieuwe router proberen, maar helaas, je moet inloggen via KPN en dat kan niet met je gewone abonnement.
Het vliegtuig van Sata heeft een uur vertraging. We zien het aankomen en het is leuk om er een foto van te maken terwijl de regenboog erboven staat.

Sata met regenboog

regen op Schiphol

Het regent wanner we vertrekken.
De vlucht verloopt voorspoedig en de verzorging aan boord is goed. Het is laat als we aankomen,
en we zijn niet de enigen voor het huren van een auto.
Er is volop onduidelijkheid en dus gemopper over de verzekering. Het loopt al tegen middennacht als we Ponta Delgada inrijden en dan… is het een hopeloos gezoek.
Hebben we een bord gemist, is de uitleg zoals zo vaak alleen voor de schrijvers duidelijk?

Een heel vriendelijke mevrouw rijdt ons voor naar het hotel.....wat zijn we haar dankbaar.
Een keurige receptionist en een keurige kamer.
Manuel is weer goed met sloten, zelfs met zo'n kaartjes-slot waarvoor Marineke te ongeduldig is.

hoedenplank ontbreekt

Dag 1, dinsdag 4 september
Een goed ontbijtbuffet, toch iets meer dan een "kleine aalmoes" (pequeno almoço), zoals het Portugees ontbijt genoemd wordt.
Wanneer we de bagage in de auto zetten, zien we dat er geen hoedenplank is, zodat onze koffers daar gewoon liggen te pronken. We wandelen naar een nabijgelegen filiaal van het autoverhuurbedrijf. De jongeman van het verhuurbedrijf doet absoluut niet moeilijk en haalt gewoon een hoedenplank uit een andere auto. Die neemt Manuel onder de arm mee.

opgehaald

groentewinkel

Daarna bezoeken we de voorlichtingsbijeenkomst van de reisorganisatie. Zo ongeveer het halve vliegtuig zit in de afgehuurde bioscoopzaal midden in het winkelcentrum.
Omdat we lekker vooraan zitten kunnen we ons al meteen opgeven voor een walvisexcursie morgenochtend.
We wandelen door de gezellige straatjes terug naar de auto die we bij het hotel hebben laten staan.
Gelukkig geen bon (we komen er net pas achter dat er parkeermeters zijn); dat is toch aardig.
Opnieuw helpt de receptioniste ons met de weg, ze legt perfect uit hoe we de stad uit kunnen komen.

We rijden naar ons appartement in Lagoa.
Hoewel het lunchpauze is, worden we door de receptioniste plezierig geholpen.
Het ziet er heel goed uit; een complex met geschakelde huisjes.
Het appartement heeft een beneden- en boven verdieping.
Wat een ruimte. Het terras op de begane grond komt uit op een bananenboomgaardje.
Alleen de keukenuitrusting is minimaal en het stofzuigen van de kleedjes hebben ze vergeten.
We rusten even bij het zwembad en gaan daarna Lagoa in.

uitzicht op bananen

kerkje Lagoa

tegels

Bij de kerk is een leuk pleintje met gemoedelijk keuvelende mensen (vooral mannen) veel aardige straatjes en natuurlijk overal geglazuurde tegels.
We lopen even langs de haven waar kinderen heerlijk spelen.
Iets hoger ligt een prachtig natuurzwembad; dit moeten we maar even onthouden voor een mooie dag.

azulejos

haventje

Vanaf een balkon kijkt een mooie hond toe of alles wel goed gaat daar beneden. Wanneer ik er foto's van maak, vinden de bewoonsters het grappig.
In een van de kleine winkeltjes doen we wat inkopen.

hond op balkon

nieuwbouwwijk

Op het terrasje bij de kerk drinken we, zoals altijd weer in zuidelijke landen, lekkere koffie. Een jonge jongen bedient ons uiterst vriendelijk. Het valt ons op: geen schreeuwmuziek en alles zo netjes...Er is ook een nieuwbouwwijk en daar proberen we wat Portugees te kletsen met een paar kleine meisjes (namen uitwisselen).
We rijden met de auto naar de grote supermarkt Modelo, voor de rest van onze inkopen. Het is zo'n gigant en een poel van verleiding.

ons huisje

twee verdiepingen

We zijn zeer tevreden met ons huisje. Het is wel even wennen aan de gaspitten die je niet echt lager kunt draaien.
Desondanks lukt het toch een soort kampeer-maaltijd in elkaar te zetten, die we natuurlijk op ons terras opeten.
De lokale wijn smaakt ons daarbij prima.

kampeer-eten

Dag 2, 5 september
Gisteren was het bewolkt en regende het zelfs een beetje.
Vandaag is het helder en droog. Heerlijk om vroeg op te zijn.
Het ritje naar de stad verloopt vlot. Zeer ruim op tijd zetten we de auto in een parkeergarage en lopen we naar de haven.
Heerlijk in het zonnetje, genieten we van een espresso en een galao. Lekker en zo goedkoop. Op deze manier kun je jezelf nog eens trakteren.
Om negen uur gaat het bedrijfje waarbij onze walvistocht geboekt is, open.

uitleg

onze gids

Een vlot meisje doet de "briefing", dat wil zeggen ze houdt een presentatie met behulp van PowerPoint.
Het gaat over de geschiedenis van de walvisvangst en het huidige "spotten". Verder vertelt ze dat ze meedoen aan wetenschappelijk onderzoek en dat er nog veel meer interessante zeedieren te zien zijn zoals waterschildpadden en bijzondere kwallen.
Dan gaat het reddingsvest om en lopen we naar een grote rubberboot, met twee rijen zitplaatsen waarop je zit als op een paard, zodat je je goed aan de beugel voor je kunt vasthouden. En daar gaan we: in een heel klein bootje midden op de Atlantische oceaan. Het stampt af een toe lekker op de deining. We snappen dat mensen met rugklachten en zwangere vrouwen niet mee mogen.

boten op "jacht"

Het weer is perfect: weinig wind, erg helder, niet teveel zon.
Na een eind varen zien we een heleboel bootjes bij elkaar.

potvis

Onze bootsman racet er naar toe. Omdat we met veel bootjes zijn, mogen we niet binnen een straal van honderd meter rond de walvis komen, ook mogen we hem niet van voren benaderen.
We zijn nog net op tijd om een paar maal een lange rug boven water te zien en dan laat de potvis zijn staart zien en duikt hij.
Hij zal pas over een uur a anderhalf uur weer boven komen.
We dobberen nog een tijdje rond, misschien is er nog een in de buurt.
Kennelijk hebben de walvisspotters op de wal (er zijn verschillende uitkijkposten) geen walvissen meer gezien, maar wel dolfijnen.

rug potvis

tuimelaars

We gaan er weer met z'n allen heen.
Onze bootsman heeft een eigen manier van varen…. eerst rustig aan en dan racen maar.
Wanneer we aankomen zien we tuimelaars rond andere boten dartelen, zo'n beeld uit films....

Er zijn er een paar die zich echt uitsloven door helemaal verticaal uit het water te springen. Dan trekken ze verder en wij varen een eind langs de kust om een andere soort te gaan zien. Dit zijn grote dolfijnen die hier permanent verblijven. Sommigen wegen wel 600 kilo vertelt het meisje dat ons gidst.

prachtige vloeiende bewegingen; van het kijken ernaar word je helemaal vrolijk

lunch

Dan gaan we terug naar de haven, met een heel prettig gevoel. Het is ook geweldig Sao Miguel vanuit de zee te zien; ook alle toppen waren helder en dat komt niet zo vaak voor. Op weg naar de haven doen twee boten van "ons bedrijfje" nog even een wedstrijdje wie het hardst kan zingen en mooiste golven kan maken… ach het zijn allemaal jonge en energieke mensen die dit bedrijfje runnen.
Lunch bij het haventje: broodje beef en omelet.

manuel blij

geurbloem

Bij de parkeergarage werkt de parkeerkaart niet (we hebben wel betaald), wat een gedoe, maar de beheerder lost het vriendelijk op.
We gaan op weg naar Lagoa do Fogo en genieten enorm.
We zien uitgebloeide, maar nog steeds mooie hagen van hortensia's. Verder zijn er miljoenen grote gele bloemen die verrukkelijk geuren (ergens tussen jasmijn en kamperfoelie). veel weilanden en koeien, het landschap doet lieflijk aan.

uitzichten

lieflijk, weilanden, koeien, hortensiahagen

Vanaf diverse uitzichtpunten hebben we een heel mooi gezicht op het stille kratermeer. Er is een wandelpad naar beneden waar je heerlijk moet kunnen (zonne)baden.
Verderop de route stoppen we bij de ingang van de Caldera Velha; een prachtig pad loopt langs grote boomvarens en andere weelderig groeiende planten en bomen.
Er is een letterlijke kokende modderbron en even verderop een waterval met warm water en een klein bassin waarin je kunt zwemmen en pootje baden.

logoa do forno

reuzenvaren

warmwaterval

De sfeer is zo geweldig ontspannen.

We blijven een hele tijd kijken naar het komen en gaan van kleine groepjes mensen, gezinnen die hier even komen genieten.

gemoedelijk

kokende modder

Zo te horen zijn er bezoekers uit heel veel verschillende landen; Manuel heeft nog een leuk kletspraatje met een hele oude meneer uit Dublin.

warmwaterbassin

Dag 3, donderdag 6 september.
De dag begint met wat miezerig weer, maar dat verbetert al snel. We willen naar de westkant van het eiland, onder andere naar de grote bergmeren Sete Cidades.
Vlak voor Relva zien we een waarnemingspunt voor walvisspotters. Twee mannen, met grote kijkers, onderhouden radioverbinding met de bootjes. Op dit moment hebben ze ook veel tijd om met elkaar te kletsen want de walvissen zitten aan de ander kant van het eiland zeggen ze.

walvisspotters

melken

De weg is weer heel mooi, met hortensia's, gele bloemen en glooiende weiden.
Lieflijk en rustgevend.
We zien nostalgische melkauto's en een paard en wagen; we zijn weer terug in onze jeugd.
Een soort watertoren houdt ons timmermansoog voor de gek. In dit landschap, met al de heuvels en glooiingen weet je soms niet meer wat vertikaal is.

timmermansoog?

We volgen een melkautootje, een zijweg in, ook om van de andere auto's achter ons, af te zijn. Het is een heel smal weggetje dwars door agrarisch gebied. Net wanneer we tegen elkaar zeggen dat het beter is geen tegenligger te ontmoeten, zien we er eentje.
Maar het lost zich vanzelf op met een beetje manoeuvreren.
Ook de tweede keer als er een trekker aankomt, gaat die helemaal in de berm voor ons. Zo ontdekken we elke dag opnieuw hoe aardig, behulpzaam en vriendelijk de Azorianen zijn.

melkrijder

koeien

We komen onderweg ook een paar kuddes koeien tegen.
eenmaal zelfs zonder begeleider. We vragen ons af of ze losgebroken zijn, er is een stier bij die een ketting, met pin meesleurt en een koe met ontzettend zware uiers.
Kalfjes dartelen mee.

en koeienflatsen

losgebroken?

Natuurlijk hebben we nadat we een tijdje over dit kronkelweggetje gereden hebben, absoluut geen idee waar we zitten.
We volgen een wat grotere weg en blijken uit te komen bij Santa Barbara. Dat vertelt een meneer aan wie we vragen waar we zijn en of er ook ergens koffie te krijgen is.
Na wat zoeken vinden we het dorpscafeetje dat je van buiten nauwelijks als zodanig herkent.
Binnen is het gemoedelijk, de koffie is weer perfect en we praten met een (ietwat aangeschoten) scoobydiver die ook in Nederland is geweest.
Het wordt een beetje saai om te zeggen, maar ook hier is het toilet weer keurig schoon.

dorpscafe

Verderop zijn wegwerkzaamheden die kennelijk al jaren aan de gang zijn. Eigenlijk moet je "om" rijden, maar lang niet iedereen doet dat.
Op aanraden van plaatselijke bewoners hobbelen ook wij gewoon door.
De hoofdkleuren zijn vandaag vandaag blauw/paars en groen: hortensia's, hibiscus, blauwe winde en een superblauw huis.

wegwerkzaamheden

picknicplaats

We maken gebruik van een van de aardige picknickplaatsen en rijden verder in de richting van Mosteiros.
Onderweg bij João Bom, rijden we via een zijweggetje naar een mooi uitzichtpunt over het "blauwe en het groene" meer.

paars en groen

gele bloemen, andere kant uitzicht

We zien voor het eerst de meren en hun kleurverschil.
Er zijn allerlei leuke legendes over, maar het is het gevolg van diepteverschil en de begroeiing onder water.

blauw en groen

lijkt niet eng..

We rijden verder naar Mosteiros, een aardig vissersplaatsje met "zeewaterbaden", tussen lavarotsen. Ze zijn niet bewaakt.
Marineke wil toch even voelen hoe warm het water is.
Ze klautert naar een "bassin" toe, doet haar sandalen uit en…

sandaal te water

redelijk puntig

er komt net een grote golf… die de sandalen wegspoelt.
Marineke voelde de kracht van de golf er zijn rostpunten onderwater begroeid met mooie, maar wel glibberige wieren. Ze durft niet verder het water in.
Wat nu… sandalen kwijt of toch maar een beetje met de benen hengelen?
Terwijl Manuel achtereenvolgens slippers haalt en daarna een wandelstok, lukt het Marineke toch om beide sandalen te "redden".
We lopen nog even Mosteiros in en zien een heleboel mooie bloemen en tegeltableaus.

bassin

azulejos

Mosteiros

wandelpad

Na deze belevenissen gaan we verder naar Sete Cidades.
Een eindje na Mosteiros staat een bord dat een miradouro aankondigt. Vista do Rey moet een van de mooiste uitzichtpunten zijn.
We denken dat we er wel even heen kunnen lopen.
Onderweg babbelen we even met een boer die uitstekend Engels spreekt (woonde 20 jaar in Amerika en heeft nu de boerderij van zijn vader overgenomen).
We lopen verder, het valt tegen. Het weggetje duurt en duurt, het is warm en stoffig. Veel auto's rijden ons achterop en Marineke begint te praten over meeliften. Maar we zijn stoer en lopen…. tot een punt dat we mooi overzicht hebben, maar tegelijkertijd zien dat het "echte" uitzichtpunt nog wel een kilometertje verder is. We lopen dus maar terug … en liften toch het laatste eindje naar de auto met een paar aardige Duitsers mee.

wandelpad: Sete Cidades 1

wandelpad

" officiële" Vista do Rey

vogeltje

Het plaatsje Sete Cidades vinden we niet zo bijzonder, de ligging wel.
Er is een prachtig park (in wording) annex picknickplek aan de rand van het meer.
Het is er heel stil op een paar mensen na.
Manuel gaat een tijdje op een boomstam zitten en ervaart het Zwitserleven gevoel.
In het plaatsje zelf maken we gebruik van het - opnieuw keurige en natuurlijk gratis - openbaar toilet.
Waarom hebben we die in Nederland niet en waarom is het bij ons zo vaak een smeerboel?

visdiefjes

Op de brug tussen de twee meren kun je heel goed een soort waterpest zien (met kleine witte bloempjes) die het kleurverschil veroorzaakt.
Terwijl we daar zo staan te kijken ontmoeten we een Engels echtpaar dat hier hun gouden bruiloft viert. Hij vertelt over zijn minder goede ervaringen met de rijstijl van veel Nederlanders (agressief) en de onbehulpzame politie. Het Noorden was nog wel aardig. Wij zijn het helemaal met hem eens en voelen plaatsvervangende schaamte.

rust

blauwe meer

We rijden vervolgens via de officiële weg naar Vista do Rey. Het is inderdaad een mooi uitzichtpunt.,

ook hier weer geglazuurde tegels

We rijden door naar Pico de Carvão. Misschien hebben we iets gemist, we merkten weinig van de pico, maar verder is het een mooie route.

We komen bijvoorbeeld langs het Lagoa de Santiago.
Het meer ziet er heel stil en mysterieus uit, misschien helpt het prachtige licht daaraan ook een beetje mee.
Er is ook nog een vreemd ruig stuk langs de weg en een begroeid aquaduct met een apart doorkijkje.
Bij een zijweggetje ligt een ziek paard. Het zit vast aan aan touw en er zitten vliegen op een wond op zijn rug en rond zijn ogen. Het staart maar een beetje voor zich uit en reageert ook niet op ons.We vinden het vreselijk, maar we kunnen niets doen.

lagoa de Santiago

doorkijkje

beetje ruig

ziek paard

Dag 4, Vrijdag 7 september,
Het is magnifiek weer als we opstaan.
Vandaag willen we naar Furnas en omgeving met warmwaterbronnen, fumerolen en een park.
We nemen de kustweg via Vila Franca do Campo, de vroegere hoofdstad van het eiland, verwoest na een vulkaan uitbarsting, maar nu weer volop levend.
De weg is fraai en we stoppen een aantal malen voor uitzichten en het maken van foto's en natuurlijk ook in een klein plaatsje bij een (chauffeurs)cafeetje voor een café.

café

fumerolen/caldeireas

gat voor pot

begraven pot

toeschouwers

Bij Lagoa das Furnas bekijken we eerst de fumerolen waar hete gassen de aarde uit komen.
De bewoners van Furnas hebben hier cementen kokers gemaakt waarin ze kookpotten met groenten en vlees zetten.
Na een uur of zes is het gerecht (cozido das Furnas) gaar en wordt in de plaatselijke restaurants geserveerd.
We zien nog net hoe een pot wordt ingegraven.
In Furnas zelf is een prachtig park (gelukkig dat Marineke een beetje Portugees verstaat, anders waren we er niet gekomen).

romantische grot

Het park Terra Nostra is ronduit schitterend.
Indrukwekkende bomen, prachtige bloemen en schitterend aangelegd.
Er zijn verschillende stukken met verrassende verzamelingen: palmen, varens, camelia's en een stukje met grappige beelden.

weelde

beestenboel

roodborst

spiegeling

cycades

Natuurlijk is er ook weer zo'n nieuwsgierig roodborstje dat met ons meevliegt.

We genieten volop en picknicken bij een "bombard"

"bombard"

zwavelbad

Midden in het park is een grote zwemvijver met warm zwavelhoudend water. Het ziet er vies bruin-geel uit, maar het is heerlijk om erin te dobberen. We kunnen er niet genoeg van krijgen. Vooral de sproeier met echt warm water (douchewarmte) is aantrekkelijk. We masseren er onze vermoeide rug, benen en schouders onder.
Bij het afdrogen wordt de handdoek behoorlijk bruin.

nog een paar impressies

blauwe waterlelies

aparte boom

picknickplek met waterval

We rijden naar Ribera Quente, een vissersdorpje waar de warme waterstromen in zee uitkomen en het strand verwarmen. Het is net zoals het boekje zegt: een schitterende tocht.
Overal zijn picknickplaatsen.
São Miguel lijkt een groot park te zijn.
De weg voert eigenlijk door een grote kloof.
Tussen twee tunneltje in zien we inderdaad (net als het boekje zegt) de waterval en even verderop is er nog een.
Vooral de kleuren op de rotswand vinden we mooi.

verkeersboorden, waarom moeilijk als het makkelijk kan?

Het strand van Ribera Quente is aardig, het water heeft inderdaad een aangenamen temperatuur, maar de omgeving, met een enorme (nu) desolate parkeerplaats, ziet er wat troosteloos uit, wachtend op vele toeristen. het vissersplaatsje zelf is gezelliger. Iedreen begroet ons vriendelijk en een enorme eend waggelt ons over een muurtje tegemoet. In een klein, donker supermarktje, doen we wat boodschappen, echt voor een habbekrats.

Ribera Quente

borrelend water

Op de terugweg bezoeken we in Furnas andere Caldeiras, sommige behoorlijk heftig.
Vooral de waterbronnen kunnen gevaarlijk zijn (spuiten).
Hier worden maiskolven gekookt.
Marineke vindt 'm erg lekker.
De zwavel laat prachtige kleuren achter

gekookte mais

mais koken

kleuren

We nemen de "noordelijke" weg terug.
Dat blijkt een onzettend eind om. Vrij moe komen we in Lagoa aan. Nog even de laatste boodschappen in onze "eigen" Modelo en dan uitrusten…

familie

Dag 5, Zaterdag 8 september.
Vandaag moeten we ons maar eens rustig houden.
Het weer ziet er goed uit, dus Marineke stelt voor om het zeezwembad in Lagoa maar eens te proberen.
Het is werkelijk prima verzorgd. We huren ligbedden en een parasol.
Manuel gaat meteen zwemmen, maar vindt het best een beetje koud. Marineke wacht daarom nog wat.
Ze studeert Portugees en luistert naar haar nieuwe MP3 speler waarop Portugese lesjes staan.

Als ze genoeg "gewerkt" heeft, gaat ze een lunch halen: broodje omelet en een vlees-tomaat-ding in bladerdeeg.
Allebei heel erg lekker.
Er is behoorlijk wat ruimte op verschillende plekken om te liggen. Er is ook een 50 meterbad en een kinderbad. Het is niet druk, maar best gezellig.
Tegen half vier hebben we het echt wel gezien en is Manuel een pietsje uitgerust. We gaan naar de ananasplantage in Faja de Baixo.

badmeester

kassen met ananassen

Oei, weer problemen met het vinden.
Opnieuw is er iemand zo aardig om ons voor te rijden. Ditmaal een jonge "stoere" jongen, we hadden het zonder hem nooit gevonden. Er zijn heel veel kassen die we vrij binnen mogen gaan.
De kassen zijn warm, zeer warm of hebben een normale temperatuur.
Al lopende zien we de verschillende stadia van ananaskweek. In een bepaalde kas worden de planten ook nog eens gerookt. Dit is om ze allemaal tegelijk in bloei te krijgen (maar hoe dit precies in elkaar steekt, weten we niet)

verschillende groeistadia ananassen

Er is ook nog een kleine botanische tuin.
Kennelijk doen ze veel aan opvang van honden en zwerfkatten.
Er is een grote kennel en talloze katten lopen rond.
De tuin heeft een uitkijkpunt waar je een behoorlijk eind kunt kijken, over alle kassen en over het plaatsje tot Ponta Delgada.

kennel

uitgestorven

Dag 6, Zondag 9 september,
Manuel is ziek, koortsig en oververmoeid. Hij blijft gewoon lekker in bed. Hij heeft er een goede dag voor uitgekozen want het is miezerig en later begint het zelfs behoorlijk te regenen. Marineke besteedt de tijd goed door het verslag verder op de laptop te zetten, even haar e-mail te checken (dat kan bij de receptie).
Tegen vier uur maken we toch nog een wandeling, het is gewoon goed om er even uit te zijn. We lopen door het Lagoa dat uitgestorven is.
We ontdekken nog een tuin met een paar mooie bomen.
Er zit ook een aapje zielig alleen in een kooi.

aapje

apenkooi

wortels

lieve leeuw

tijgertje

twee

We komen nog wat aardige keramiek tegen. Thuis gekomen, maakt Manuel nog wat te eten. Zoals altijd lukt het hem van vrijwel niets iets te maken.

Dag 7, maandag 10 september,
De dag begint met mooi weer, maar al snel komen er wolken en gaat het miezeren. We willen kijken of het aan de andere kant van het eiland beter is.
We slaan af naar Lagoa Corgro.
Op een gegeven moment is er weiland waarvan het hek open staat. Op een tractor zit een boer en daaromheen lopen een aantal honden.
Wanneer we het weiland passeren rennen de honden achter de auto aan, springen er tegen op en bijten in de spatborden.
We snappen niet waarom de boer de honden niet terug roept.
De auto blijkt later behoorlijk bekrast en in de spatborden zitten beten en gaten. Niet zo leuk, wat zal het verhuurbedrijf zeggen?
De schade kan behoorlijk veel geld kosten. We besluiten onze dag hierdoor niet te laten verpesten.

hondenbeet

theeplantage

Aan de andere kant van São Miguel is het inderdaad zonnig.
We nemen een afslag Gorreana, maar komen niet uit bij de theeplantage, maar een klein dorpje waar een begrafenis is.
We generen ons een beetje.
Gauw terug en even verder is daar dan de plantage met de theefabriek. Het is de oudste fabriek van Europa (1883). Prachtige fotogenieke machines (uiteraard uit Engeland).
Dames die thee sorteren en bij een theezakjesmachine wordt gewerkt onder de goedkeuring van Jezus die op een mooie prent staat.

oude machine

goedkeuring van Jezus

theeinpaksters

We willen even van de grote weg af en komen bij São Bras we vragen waar we koffie kunnen drinken.
Dat blijkt te kunnen bij een dorpskantine. Helaas die is dicht.. of toch niet?
De beheerster komt net aangelopen.
Als we alleen koffie willen, kan ze ons helpen.
We moeten wel buiten blijven want ze heeft net gespoten tegen de vliegen…al die koeien ook… en we krijgen nog een stuk koek.
Ze vertelt dat ze uit het nabij gelegen plaatsje komt en dat we daar beslist even moeten gaan kijken. We bedanken haar voor de tip en gaan op weg.
Inderdaad is het een prachtig gelegen plaatsje, met een mooi strandje en we zien een staartje van een feest. De straten zijn versiert met bloemen een gekleurde snippers, verder allemaal potten met planten langs de weg.
De kerk is helemaal opgetuigd.

versierde straten

uitrusten

Er is net een processie geweest, alles staat er nog.
Vanmiddag is er weer een, dan speciaal voor en door de vissers. Het blijkt een feestweek ter ere van Nossa Senhora da Graca.
We slenteren nog wat door het plaatsje, praten met iemand die in Canada gewoond heeft en gaan door langs de kust.
Er is een strandje met een leuke snackbar/café.
We eten er wat en rusten lekker uit.
(Marineke neemt stiekem een foto van een mevrouw die een uiltje knapt) terwijl haar (klein)kinderen op het strand zijn

Langzamerhand gaan we richting Ribera Grande; eerst nog een mooi miradouro waar Marineke door de kijker heel in de verte walvissen denkt te zien. Manuel kan ze niet ontdekken.
In Lagoa gaan we eerst even naar ons huisje waar Marineke even gaat zwemmen in het zwembad van ons appartementencomplex.
Het heeft zout water, geen chloor.